Archives for category: Uncategorized

Vrijdag begon het EK. Misschien was het toeval, maar op weg naar de voetbalclub om de kantinekas te tellen, kruiste een man in een oranje shirt mijn pad. Jup Holland Jup stond erop. Het shirt was even verwassen als het Nederlands elftal zelf. Het leek op een daad van verzet.

Het EK is voor Nederland een soort Wachten op Godot. Hoe lang we ook praten, op een wedstrijd van het Nederlands elftal is het tevergeefs wachten. Daarmee zou het toernooi een tantaluskwelling kunnen worden, maar ik bespeur bij mezelf het tegendeel. Zaterdagmiddag zat ik tijdens de seizoensafsluiting van dezelfde voetbalclub, tussen twee potjes door, in de kantine zelfs naar Zwitserland-Albanië te kijken. En ik was niet eens de enige. Een veld, een bal en twee teams, het zal altijd aantrekkingskracht uitoefenen. En nu we verlost van de zichzelf repeterende machine met oranjemeningen, is het eigenlijk veel leuker om naar te kijken. Het is op het moment dat ik dit schrijf bijna rust bij Spanje-Tsjechië. Het staat 0-0, maar wat geeft het, om Eddy Poelmann te citeren. Er wordt gevoetbald – ieder moment kan iets moois gebeuren.

Wachten op Godot is trouwens een prachtig stuk. Ik hoop op een goeie uitvoering.

Advertenties

De NOS pakte groot uit met het nieuws dat Kiki Bertens op Roland Garros de nummer drie van de wereld verslagen had. Het was, wist statistiekenvreter Simon Gleave op Twitter te melden, pas de derde keer in de geschiedenis dat een Nederlandse vrouw op een grandslamtoernooi een topdriespeelster wipte. (Eerder deden Betty Stöve en Arantxa Rus dat.) Tot vandaag was het net zo zeldzaam als een wereldoorlog dus.

Onder coach Paul Haarhuis heeft Kiki Bertens al een fenomenaal track record opgebouwd in de FED Cup, en nu toert ze met Reamon Sluiter als coach. Een slimme keuze, want tennissen kan Kiki wel; wat ze nodig heeft is een beetje relativering en hulp op het juiste moment. Sluiter betoonde zich daar vorige week een meester in, toen hij Bertens naar de winst van het toernooi in Nürnberg loodste. Die overwinning, in combinatie met de bewezen kracht van een sturende hand op de achtergrond, maakte dat Bertens vandaag alleen in cijfermatig opzicht de underdog was. Eigenlijk was de zege geen stunt. Het lag in de lijn der verwachtingen – Bertens is momenteel wereldtop op gravel.

Sluiter zelf kwam nooit verder dan de derde ronde op een grandslam. Misschien moet iemand hem gaan vertellen dat die toernooien twee weken kunnen duren.

In het boek De kunst van het veldspel beschrijft Chad Harbach het wel en wee van een universiteitshonkbalteam. Henry Skrimshander is het talent van de ploeg, en stevent af op een uniek record in de universiteitscompetities: 52 foutloze wedstrijden op rij als korte stop. Maar juist in die 52e wedstrijd gaat het mis: hij gooit een gammele bal naar het eerste honk. Op het scorebord knippert het groene lampje onder de E van error.

Wat dan volgt is de voor mij ontroerendste scène uit het boek: het stadion, 200 mensen ongeveer, begint te applaudisseren. Ook de spelers van de tegenpartij en de scouts op de tribune staan op. Niet voor de fout, maar voor de serie die ermee beëindigd werd. Het raakte me, omdat het iets beschrijft wat je maar zelden ziet: een volledig sportpubliek dat weet waar het naar kijkt, en prestaties op de ware waarde schat.

Ik moest hieraan denken toen ik gisteren hoorde dat Roger Federer zich afgemeld heeft voor Roland Garros. Daarmee komt een einde aan een serie van 65 grandslamtoernooien op rij waar hij aan deelnam. In augustus 1999 miste hij er voor het laatst één – hij speelde alle grandslams van dit millennium dus. Net als Henry verdient Federer een ovatie voor deze reeks.

Mijn 32e en laatste korte corner van dit seizoen voor NOS Studio Voetbal.

http://nos.nl/video/2103934-de-korte-corner-liefde.html

Allereerst: ik vind het mooi dat iemand wiens beroep het is zo snel mogelijk te rijden, de naam Max heeft. Maar dit terzijde. Vervolgens: Max Verstappen heeft een onwaarschijnlijk talent. Zelfs een liefhebber-op-afstand zoals ik kan er van genieten.

Maar in wat voor wereld werk je, als je als sportman, zonder dat iemand daar goedkeuring aan hoeft te geven, zomaar van team verwisseld kunt worden? Max Verstappen promoveert namelijk, per direct, van het opleidingsteam van Red Bull naar het beter geoutilleerde en vooral beter gefinancierde racing team. De Formule 1 kent geen transferwindows; wie betaalt, bepaalt. En dus besloot de Oostenrijkse baas dat de twee rijders van stoeltje moeten wisselen.

Zijn promotie werd met gejuich begroet door de Nederlandse fans. Natuurlijk: hij heeft meer kans om te winnen. Het is alsof je Robin Haase ineens de forehand van Roger Federer geeft. Hoera! Maar de andere kant van het verhaal is de coureur die teruggezet wordt, Daniil Kyvat. Hij wordt van hogerhand gestraft voor een paar slechte races en kwalificaties. Volgens mij ben je dan geen speler, maar een speelbal. Verstappen zit nu aan de goede kant van de ruil, maar weet nu wel: presteren of creperen. Ik ben blij dat het niet mijn circuit is.

Afgelopen zaterdag fietste ik rond een uur of tien ’s morgens over het Science Park van Utrecht, beter bekend als de Uithof. Nu is de wetenschap er van hoog niveau, maar de architectuur van het complex is zo’n allegaartje dat ‘chic’ niet het eerste bijvoeglijk naamwoord is waar je aan denkt.

Toen zag ik twee jongens in jacquet een piano verslepen. Ik herkende hun dassen: dit waren mannen van DSK, de Diergeneeskundige Studenten Kring. Berucht om hun borrelmores, die erin voorzien dat als cadeau voor een jubilerende vereniging iets meegebracht moet worden wat ooit geleefd heeft. Een paardenkop, bijvoorbeeld. Of een varkensnier.

Maar zaterdag zag iedereen er chic uit. Voor de deur van de faculteit verzamelden zich louter heren in jacquet, en dames met bloemetjesjurken en fleurige hoeden. Zaterdag was namelijk het jaarlijkse ‘peerdepieten’: een paardenrace waarin tien studenten diergeneeskunde de jockeys zijn; iets waar ze een half jaar lang voor getraind worden. De winnaar is een jaar lang peerdepiet – of peerdepetra, ingeval van een vrouw. Door de jaren heen werd de race verreden in Utrecht, Hilversum, Wassenaar (Duindigt) en sinds 2012 in Wolvega. Zo zag ik al die opgedirkte studenten rond half één, toen ik terugfietste, in grote, grijze touringcars stappen. Die pasten wel goed bij de Uithof.

Eén keer was ik aanwezig bij het televisieprogramma Holland Sport. In de petje-op-petje-afquiz overleefde ik een aantal vragen. Het thema was ‘vossen’, omdat Marianne Vos weer eens wereldkampioen was geworden. De volgende vraag ging helaas niet over veldrijder Wim de Vos die zijn vriendin ten huwelijk vroeg na een gewonnen wereldbekerwedstrijd, maar over welke voetbalclub in Engeland bekend staat als ‘The Foxes’. Ik had geen idee, en hoewel 50% kans best veel is om het goed te hebben, is 50% kans ook veel om het fout te hebben. Ik moest gaan zitten.

Na dit weekend, en na dit voetbalseizoen, zal niemand deze vraag nog fout beantwoorden. Leicester City won gisteren de Premier League. De vos in het clubembleem leverde een jaar lang sterke streken, en is nu de beste van Engeland. U heeft overal al vergelijkingen kunnen lezen, maar ik doe het ook omdat het zo ongelofelijk is: dit is alsof NAC over twee jaar kampioen van Nederland wordt.

Het is een titel die aanspreekt, omdat wij allemaal Leicester City zijn. Bijna niemand is absolute top – voor de meesten is de marge het maximum. Deze titel is ook voor al die duizenden andere voetbalclubs die nooit kampioen zullen worden. En het nu toch zijn.

%d bloggers liken dit: