How do you solve a problem like Maria? Iconische woorden uit de Sound of Music. Het is een vraag waar de vrouwentenniswereld nu mee in haar maag zit. Maria Sharapova, ooit nummer één van de wereld, vijfvoudig grandslamwinnares en broodnodige personality op de WTA-tour, is niet meer de tennisster die ze was. Ze is vooral een tennis-ster. Haar palmares is indrukwekkend, maar net zo lang als haar erelijst zijn haar benen. Ze is soms vooral vamp in plaats van vedette. Maar een toernooi zonder haar, en zonder haar verschijning, is als een WK schaatsen zonder Sven Kramer: gedevalueerd.

Nu kondigde ze gisteravond aan dat ze in Australië betrapt is op een dopingmiddel dat ze, naar eigen zeggen, al tien jaar slikt, maar pas sinds dit jaar verboden is. Ze zag er prachtig uit. Ze kon het niet laten op het eind van haar toespraak even te zeggen hoe foeilelijk ze het tapijt op de vloer van het zaaltje vond. Decor voor alles. In een stemmig zwarte blouse, die schitterend afkleedde, beleed ze met droevige ogen een mea maxima culpa.

Het is een raadselachtige fout. Hoe kan iemand met zo’n professionele entourage zoiets over het hoofd zien? Het is zo dom dat je haast zou denken dat het opzet is.