Ik lag op een donderdagmiddag languit op de bank, ik at paaseitjes en keek naar de 10 kilometer schaatsen op een WK afstanden. Op mijn tweede scherm kwam het bericht binnen dat de ‘tien’ behouden blijft voor de sport. Goed nieuws.

Want, terwijl onbekende noren op noren bochten rondden, regelde ik eindelijk een machtiging voor mijn wegenbelasting. Ik belde een instantie die mij een WOZ-beschikking kon sturen. Ik regelde eindelijk een digitale login voor mijn.overheid.nl en ontdekte hoe fijn die site is. (Ik keek via mijn nieuwe digitale thuis voor de grap in mijn opgebouwde pensioenen. Haha Jan, wat denk je zelf, als zzp’er! Het bleek dat mijn jaren als jongste bediende in een kledingzaak me vanaf mijn 67e 30 euro per jaar opleveren. 30 euro! Waarom zou ik nog werken?)

Ik at nog een paaseitje. Ik stuurde een paar mails. Ik regelde een try-out. Ik zegde een maatoptreden toe. Een preview in Hoogeveen. Ik bedacht dat het vasten was. Ik at toch nog een paaseitje. Ondertussen werden de Noren Duitsers. Ik stelde twee facturen op, en betaalde er één. De Duitsers werden Nederlanders. Ik werkte mijn agenda bij. De Nederlanders wonnen. Lang leve de tien kilometer. Landerige sport; productieve kijkers.