Gisteren werd bekend dat voor het eerst in de geschiedenis het gospel is gekraakt. (Niet gos-pel, maar go-spel.) Het enige spel dat nog zwart-witter is dan dammen, en zoveel mogelijkheden heeft dat de kans dat je twee keer precies hetzelfde potje speelt, zo goed als nul is.

Waar Deep Blue ooit wereldkampioen schaken Kasparov versloeg, was het nu Deep Mind die de Franse Europees kampioen met de zeer Franse naam Fan Hui klopte. (Het zou natuurlijk kunnen dat dit eigenlijk een geëmigreerde Belg is die Van Hoei heet, die zich, om meer angst aan te jagen, een artiestennaam heeft aangemeten die oosters klinkt, maar vermoedelijk betreft het hier een tot Fransman genaturaliseerde Chinees.) Hoe dan ook: het is een mijlpaal in de wereld van kunstmatige intelligentie (en dat uitgerekend in de week waarin Marvin Minsky overleed.) Brute rekenkracht wint het voorgoed van menselijk denkwerk.

Ik moest eraan denken toen ik vanmorgen fragmenten zag van Federer, die ondanks zijn stuiptrekkingen in de derde set toch betrekkelijk kansloos verloor van Novak Djokovic. Federer is het gospel met oneindig veel mogelijkheden, Djokovic de machine die met brute kracht de magie ontmantelt. Wel de beste tennismachine ter wereld – ook mooi om te zien.