Wie de kijkcijfers van gisteren bekijkt, ziet dat de 10 kilometer schaatsen de best bekeken afstand van het EK allround was. En dat terwijl ‘de tien’ uit het allrounden verdwijnt.

Ik zal dit even duiden. Het was zondagmiddag en het miezerde alsof het Kerstmis was. De treurigheid droop van de ramen, de straten waren leeg en voor de middagdiensten in de kerken was het nog te vroeg – als de middagdiensten bij gebrek aan belangstelling niet al waren geschrapt. Verder was de voetbalcompetitie nog niet begonnen, alleen de echte liefhebbers/kanslozen zagen hoe Oxford (vierde niveau in Engeland) van Swansea (Premier League) won in de FA Cup. (In een stadion met achter een van de doelen een zichtbare parkeerplaats; prachtig.) De rest van de wereld had de tv op schaatsen.

Ook ik. Ik was zaterdagavond laat thuis, na een theatervoorstelling, en omdat ik toch vroeg op moest, lag ik ’s middags op de bank. En er gebeurde wat me al zo vaak gebeurde op dit soort lamlendige zondagen: ik viel in slaap. Korfbalfinales, hockeyplay-offs en wielerklassiekers: talloze sportwedstrijden heb ik zo weggeslapen. Zo kon het dat ik de hele tien kilometer ‘keek’: het stond op terwijl ik lag. Zo verging het anderhalf miljoen anderen ook.