Ik was genomineerd voor een musical award. In mijn universum een gelegenheid die het dichtst bij een Gouden Baluitreiking komt: ik zat in een zaal met allemaal andere mensen die genomineerd waren, ik liep in kleren die ik normaal nooit aan zou trekken en er waren gouden enveloppen waaruit winnaars bekend werden gemaakt.

Nu voelde ik mij een beetje als Arjen Robben bij deze uitreiking: leuk dat ik genomineerd was, maar ik had geen schijn van kans, want Messi en Ronaldo deden ook mee. Bovendien waren alle schrijfprestaties op één hoop gegooid: in mijn categorie dongen liedtekstschrijvers, scriptschrijvers en vertalers mee. Dus behalve Messi en Ronaldo had ik ook nog, zeg, Dafne Schippers en Ranomi Kromowidjojo als concurrenten. (Want bij schrijvers zijn de mannen en vrouwen één league.)

Het curieuze feit deed zich voor dat de scriptschrijvers van de musical waar ik aan meewerkte, Willem Ruis de show van zijn leven, ook genomineerd waren in mijn categorie. En zij, Lucas de Waard en Johan Timmers (Messi en Ronaldo), wonnen. Daar was ik even blij mee: het was alsof ik zelf de trofee omhoog mocht houden. Niet als maker van het beslissende doelpunt in de finale, maar als noeste rechtsback. Een rol die mij ook op het veld het best past.