7. Soms overvalt het je dat je sympathie voor iemand opbouwt vanwege zijn of haar prestatie. Het gebeurt bijvoorbeeld regelmatig bij ineens veel scorende voetballers. Zo’n Vardy van Leicester City bijvoorbeeld – ik heb er weinig mee, maar ik hoopte toch dat hij het record van meeste wedstrijden-op-rij-met-doelpunt zou pakken. Omdat het een record was. Zo zat ik ooit met een andere Feyenoorder te kijken naar de afslachting door PSV, en zeiden wij na de 9-0: laat ze nu die tiende er ook maar in schieten. Ook aan de verkeerde kant van de score kun je onderdeel van iets legendarisch zijn.

Dit jaar gebeurde het met Serena Williams. Twee zeges was ze verwijderd van alle grandslams in één kalenderjaar. Maar zelfs haar sterke schouders konden het gewicht van de bijna geschreven geschiedenis niet dragen.

Soms gun je het Sisyphos dat hij de top van de berg bereikt. Maar Serena tuimelde met molensteen en al naar beneden. Niettemin won ze dit jaar de Australian Open, Roland Garros én Wimbledon. En ze overwon haar trots, door na 13 jaar boycot weer in Indian Wells te verschijnen, waar ze 14 jaar terug racistisch werd bejegend. Ze had haar Serena Slam helemaal niet nodig om de grootste te zijn.