Afgelopen vrijdag overleed een groot kampioen, wiens naam u niet vermeld zult zien in de krantenkolommen vandaag. Zijn naam was Rien Verbeek, meervoudig Nederlands kampioen Scryptogrammen oplossen. Het Scryptogram is het wekelijkse cryptogram in NRC.

Onder de denksporten worden traditioneel schaken, dammen, bridge en go gerekend, maar ook het kraken van een cryptogram is serieuze hersengymnastiek. Rien loste een puzzel met 25 omschrijvingen soms binnen de 10 minuten op. Het combineren van verschillende woordgroepen was voor hem wat voor een ander het strikken van veters is: een automatisme. Een man die genoot van de overeenkomst tussen de woorden ‘markeren’ en ‘guldenprijzen’. Iemand die bij het woord ‘geolied’ een wijsje met aardrijkskundige namen zong (en na afloop zei dat het gesmeerd liep).

Rien was mijn leraar muziek op de middelbare school. Zijn liefde voor taal viel me destijds alleen op in de limericks waarmee hij de jaarlijkse klassiekemuziekavond aan elkaar praatte. Het is een weeffout van de geschiedenis dat je als leerling vaak niet oud en wijs genoeg bent om te herkennen hoe leuk je leraren kunnen zijn. Later kwam ik hem nog weleens tegen. Altijd hartelijk, gloedvol en vrolijk. Dit weekend werd voor het eerst in decennia het NRC-cryptogram niet door hem ingevuld.