In de afgelopen week ontdekte ik dat twee markante plekken uit mijn leven als voetball(iefhebb)er verdwenen zijn. Geen steunberen in mijn leven, maar toch.

Allereerst las ik dat de sigarenwinkel op Belcour in Zeist is gesloten. Het winkeltje waar ik mijn eerste zelf betaalde voetbalkaartjes aanschafte. Het betrof een vriendschappelijke interland, ik meen tegen Frankrijk. Zidane zou meedoen, en die wilde ik in het echt zien. Het was een sigarenwinkel zoals het hoort: tabak, tijdschriften en tafels met onbestemde artikelen. Achter de toonbank stond een man die al zijn klanten kende. Ik kwam er overigens al lang voor ik voetbalkaartjes kocht; je had er ook chocoladerepen. ‘Vijfentachtig centjes, alsjeblieft’, zei de man dan als ik mijn Mars afrekende van mijn zakgeld. Ik wist dat de Albert Heijn goedkoper was, maar toch ging ik naar dit winkeltje. Hij sluit nu, omdat hij na de verbouwing van het winkelcentrum een onmogelijke plek kreeg toebedeeld.

Verder zag ik dat in Bunnik cafetaria Henk en Wil gesloten is, waar ik op weg naar de voetbaltraining vanuit Utrecht naar Zeist menig frietje at. ‘Waar een Wil is, is een Henk’, hing er binnen op een tegeltje. Nu heet het Eat&Joy. De nieuwe tijd, net wat u zegt, maar het maakt me wat melancholiek.