Nederlanders doen graag alsof ze het voetbal hebben uitgevonden. Het ware voetbal wordt alleen gespeeld door ons. Leuk hoor, sambavoetbal, en heel karakteristiek, dat kick-and-rush, maar écht voetbal, dat spelen wij. Wat we vergeten is dat onze grote prestaties uit het verleden altijd dreven op de kracht van één of twee genieën. Cruijff. Van Basten. Bergkamp. Robben. Dat soort volk. Dat denkt niet na, dat scoort.

Het Nederlands elftal voetbalde als een roker die een sjekkie draait zonder vloeipapier. Zijn vingers rollen, maar er is niets om de tabak bij elkaar te houden. De tabak is bovendien een dubieus mengsel van a- en b-kwaliteit, maar wat wil je als de sigarenboer blind is. Waar was de pinchhitter? Van Persie en De Jong werden niet het veld ingebracht. Wel: Quincy Promes. Waar zijn de dagen van Vennegoor? Of Hesselink?

Wat nu? Het lijkt me glashelder: het Nederlands elftal heeft behoefte aan het Fritz Korbacheffect. Fritz Korbach is echter al jaren dood. Nu is het Fritz Korbacheffect een effect dat ook door andere trainers kan worden bewerkstelligd, maar Leo Beenhakker is inmiddels te oud, en de tijd dat je in penibele situaties bij Guus Hiddink aan kon kloppen is ook voorbij. Rest slechts: bidden. De volgende wedstrijd is tenslotte op zondag.

Advertenties