Ik heb weleens in de Kuip gezeten toen Pierre van Hooijdonk een vrije trap binnenschoot. Het was in de Champions League, hij mocht hem drie keer overnemen van de scheidsrechter. Pierre kende de betekenis van scheepsrecht, en krulde de bal bij die derde poging in een hoek waar de doelman van Juventus niet bij kon. Ik denk dat ik in een stadion nooit harder gejuich gehoord heb.

Eén sportgeluid overtrof deze zomer die avond in de Kuip, en dat was de proloog van de Tour in Utrecht. Voor alle Nederlanders werd hard gejoeld, maar toen Tom Dumoulin voorbijkwam, verdween alles in decibellen. Hij kon de verwachtingen niet waarmaken in de proloog, en twee dagen later vloog hij letterlijk uit de tour. Geen leiderstrui, maar een lijderstrui. Dat wij het met onze aanmoedigingen destijds wel goed gezien hadden, bewijst Dumoulin nu in de Vuelta. Gisteren won hij een etappe met aankomst bergop, en behalve boven aankomen kwam hij daarenboven bovenaan in het klassement.

Wij Nederlanders, wij zijn gewend aan talenten die het niet redden. Nu hebben we in één week Dafne Schippers en Tom Dumoulin. Dus als u de sportliefhebbers dezer dagen verward door de straten ziet lopen, dan weet u hoe het komt.

Advertenties