Het WK Atletiek begint vandaag. Jarenlang was de Nederlandse ploeg een verzameling serievulling, aangevuld met een incidentele uitschieter en talenten die niet aan de verwachtingen voldeden. Terwijl ik dit laatste typ, denk ik aan Rutger Smith. Echter: een controle van de feiten logenstraft mijn geheugen: Rutger Smith haalde drie WK-medailles (zilver, brons, brons). Een van de bronzen medailles werd overigens toegekend na een dopingschorsing van een atleet die tweede was geworden. Evenzo wisten de estafettemannen ooit een vierde plaats te verbronzen.

Aan Smith kleeft het stempel van net-niet, maar dat geldt louter voor de olympische toernooien. Maar kijk eens naar zijn verdiensten: hij was de eerste ter wereld die op discus én kogel een WK-medaille had. Hij deed mee aan drie olympische spelen. Hij won 27 nationale titels. Zijn probleem was echter dat hij een stevige voorspelling voor zichzelf niet schuwde, en dat hij bovendien de enige hoop was op een medaille. Dan ligt teleurstelling snel op de loer.

Maar nu is alles anders. Dafne Schippers is inmiddels het uithangbord van de Nederlandse atletiek. Smith plaatste zich niet voor het WK, maar doet volgend jaar (excuus voor deze woordkeus) nog één gooi naar olympische roem. Wie weet dat hij in de schaduw van de grote verwachtingen eindelijk slaagt.

Advertenties