Gisteren won Ronald Hertog in het Olympisch Stadion van Amsterdam de nationale    verspringtitel. Sorry, grapje, de vérspringtitel. De afstand was wat flets voor een NK: 7,47 meter; anderhalve meter onder het wereldrecord. (En precies de AM-frequentie van Radio 1 vroeger, hoewel dat natuurlijk Hertzen waren.)

Tot zover niks geks. Maar dan komt het: Ronald Hertog was ooit een paralympiër. In 2012 droeg hij de vlag op de paralympics in Londen. Een man die altijd met één been in de finale staat. Hij versloeg in de valide competitie gisteren Gaisah, ooit zilverenmedaillewinnaar op het WK. Nu was Hertog, tot hij in 2003 een auto-ongeluk kreeg, een korfballer op recreatief niveau in de jeugd. Na zijn revalidatie ging hij bij een atletiekvereniging sporten. Lopen bleek lastig, maar als speerwerper haalde hij de Paralympics. En ondertussen springt hij dus ook ver.

Nu bepleit ik niets dan lof voor zijn 7,47 meter. Maar toen ik een filmpje zag van een springende Hertog, zag ik dat hij afzet met zijn prothese, een zogenoemde blade. Dat is in feite een springveer van carbon. Nu heb ik niet mijn klassieke mechanica erop losgelaten, maar mijn gevoel zegt dat hij voordeel van zijn prothese heeft. Springt hij ver? Of springt hij veer? Dat is de vraag.

Kort over sport is maandag 10 augustus terug.

Advertenties