Als kind was er niets ergers dan de maandag na de Tour de France. De vakantie duurde nog weken, maar het sportfeest was voorbij. In jaren die niet door vier deelbaar waren, waren er ook geen olympische spelen om naar uit te kijken: je zat in het zomervacuum. De term ‘zwart gat’ was gisteren dan ook niet van de lucht, op Twitter. Ziet u vandaag iemand lopen met gebogen schouders in een iets te krappe regenboogtrui model 1988, terwijl hij op Twitter sociaal contact zoekt, sla dan even een arm om zijn afgetrainde schouder. Of ziet u een vrouw op een racefiets wier mascara meehuilt met de regen, roep dan: nog 343 nachtjes slapen!

Misschien is het omdat Frankrijk toch het oervakantieland is, en het voelt alsof de vakantie voorbij is. Ik kreeg als kind iedere dag een L’Équipe, als we op vakantie in Frankrijk waren, maar na de tour was daar toch minder aan. Dan begon het voorbeschouwen op de Franse voetbalcompetitie. Vermengd met golf- en autosportuitslagen.

Maar dat was toen. Nu keek ik, maandagmiddag, naar de 10 km bij het WK zwemmen. Ferry Weertman pakte zilver, en plaatste zich voor Rio. Ik zag het op de Canal+-livestream, met Frans commentaar. Om het af te leren.

Advertenties