Vandaag start de Tour de France in wat tien jaar lang mijn eigen stad was. Was dit acht jaar geleden gebeurd, had ik mij als eeuwige student ondergedompeld zoals het hoort: de ploegenpresentatie, de proloog even rijden, voor hotels hangen – ik wás de tour geweest. Ik had iedere dag twee blogs geschreven en alleen maar gele vla gegeten.

Maar niets van dat al. Ik merkte afgelopen week dat ik niet meekon in de hype. Ik had er simpelweg geen tijd voor. Maandag ga ik op vakantie, morgen moet alles af. Ik heb nog geen renner gezien, geen tijdschrift gekocht. Met spijt zag ik foto’s van kinderen op fietsjes voor de finish. Mensen in het gras van de singels waar ik zo vaak langs fietste. Dit had mijn tour moeten zijn. Gisteren heb ik, vlak voor de deadline, voor de vorm de tourtoto nog ingevuld. Ik heb nog opgezocht wanneer de vrouw van Greg van Avermaet is uitgerekend (26 juli), en afgewogen of het verstandig was hem nemen. (Het is zijn eerste kind, las ik, en die komen gemiddeld iets later. Dus toch maar gedaan.)

Maar straks stap ik op de fiets, installeer ik me langs de route, en ben ik weer voor even die student die overal tijd voor heeft. Vandaag haal ik alles en iedereen in.

Advertenties