Ik zag vanmorgen een foto voorbijkomen van de Europese Spelen. De Europese Spelen worden gehouden in Bakoe. Op de foto stonden twee tafeltennissters, Li Xie en Li Xue, die namens Nederland en Frankrijk gingen spelen. Twee Chinesen die voor Nederland en Frankrijk in Azerbeidzjan op de Europese Spelen spelen; als je niet beter wist, zat je naar slapstick te kijken.

Die hele Europese Spelen, ze zijn een beetje wezenloos. Daarmee bedoel ik niet dat alle atleten hun ouders nog hebben, maar wel dat het evenement nog geen uitstraling heeft. In Azië, Afrika en de Gemenebest bestaan al jaren dit soort toernooien; olympische spelen in het klein, en zoals wel vaker in Europa proberen we de traditie in één keer uit de grond te stampen.

Dat gaat mondjesmaat. De publieke belangstelling is vrij klein, ook omdat de NOS niets live uitzendt, de bezetting van topsporters valt nogal tegen en over vier jaar zou Nederland de spelen organiseren, maar dat is vorige week teruggedraaid bij gebrek aan geld. Rome is ook niet op één dag gebouwd, zullen de voorstanders zeggen. Dat klopt, maar de stichters hadden wel karakter. De sporters zullen het evenement dus groot moeten maken. Daarom zeg ik: hup Li Xie en hup Li Xue. Voor volk en vaderland.

Advertenties