Aan het begin van dit seizoen hing ik mijn voetbalschoenen aan de wilgen. Geen besluit dat de annalen van de sportgeschiedenis zal halen, maar na 20 jaar op de velden toch een ingrijpende verandering. Geen zaterdagen meer in uitgewoonde kleedkamers met tien anderen – als we er elf hadden – die er net als ik niks van konden.

Ik mis ze weleens, die zaterdagen. Vooral als het lekker weer is, en er een thuiswedstrijd op het programma gestaan had. Ochtendzonnetje, ontluikend voorjaar, met minder dan drie goals verschil verliezen – topdagen waren dat. Maar, ik stopte met een goede reden. Omdat ik heel veel moest optreden dit seizoen, kon ik het niet maken om op een zaterdag iets te breken of te verrekken, en zo een optreden in gevaar te brengen.

Wat ik niet miste, waren de afgelastingen te elfder ure. Daar ben je in het theater voorgoed vanaf. Dacht ik. Want gisterenavond was alles gesoundcheckt in Enschede, toen de brandweer ons om kwart over zeven kwam melden dat de zonnepanelen van het dak woeien, en de straten rond het theater waren afgezet. Het publiek kon niet naar binnen, en zonder publiek wordt er niet gespeeld. Als dat vroeger op het veld een criterium was geweest, hadden we nooit afgetrapt.

Advertenties