Ik was als kind geen fan van Hugo Walker. Misschien was dat omdat als hij een wedstrijd versloeg, de zondagavonduitzendingen gevorderd waren tot het niveau van RKC – Willem II en Roda JC – FC Utrecht. Pas later ging ik mee in zijn cultstatus. Ik weet nog dat ik erachter kwam dat hij een Surinamer was. Dat is een gekke zin om op te schrijven, maar zo was het. Commentatoren hadden geen gezicht, enkel een stem. De Morgan Freeman van de NOS, dat was hij eigenlijk. Bronzen geluid, uniek taalgebruik. Hij was een liefhebber – anders houd je het niet vol om dertig jaar lang RKC – Willem II te verslaan.

Het lot was hem gunstig gezind, want hij overleed vrijdag zodat hij zaterdag niet meer hoefde te kijken naar de wanvertoning van Nederland tegen Turkije. Jeroen Grueter, commentator van dienst, hommeerde Walker nog wel even, door na het laatste fluitsignaal te zeggen: ‘en dan houden we er hier mee op, in Amsterdam.’

Waren het maar de woorden van Guus Hiddink geweest. Maar nee, die zei vandaag dat hij alles weer precies zo gedaan had. Hij blijft dus zitten waar hij zit. Of, zoals Hugo Walker gezegd zou hebben: ‘En daar gaat-ieieieie!…niet.’

Advertenties