Het was lang geleden dat ik in Katwijk was geweest. Ik liet de theaterhangaar zaterdag links liggen om naar het echte theater van afgelopen weekend te gaan: op sportpark De Krom speelde vv Katwijk tegen Quick Boys, voor 5000 man publiek. Bij de ingang werd ik gefouilleerd en moest ik mijn flesje water inleveren, want stel je voor dat ik van plan was om met het flesje water een vernieling aan te richten.

Even later stond ik tussen de harde kern van Katwijk – Kattuk, in de volksmond – die tien minutten lang oranje rookpotten ter grootte van waterflesjes afstaken. Neefjes van de beveiliging, waarschijnlijk. Katwijk werd twee jaar geleden algeheel amateurkampioen, om een jaar later roemloos te degraderen uit de topklasse. In de hoofdklasse trof het dit jaar dorpsgenoot Quick Boys na vier jaar weer eens.

Wat vooral opviel was dat de harde kern van Katwijk liedjes zong waarbij het woord ‘Feyenoord’ vervangen was door ‘Kattuk’—iedereen weet dat Feyenoord twee lettergrepen heeft. De spreekkoren die in de stadions verboden zijn, werden hier zonder probleem gezongen. Na de wedstrijd, 1-1, stroomde het dorp weer op zijn plek. Katwijk wordt kampioen, en Quick Boys zal via de nacompetitie proberen om volgend jaar weer een derby af te dwingen.

Advertenties