Ik zag hem al zitten toen we uit de auto stapten. We stonden bij het veld van AGOVV: Alleen Gezamenlijk Oefenen Voert Verder. Het regende, en de lijnen van het kunstgras waren grijsblauw uitgeslagen. De beheerder kwam aangelopen met zijn AGOVV-paraplu, en vroeg of hij ons kon helpen. Een klein, wat riekend mannetje met een slecht gebit. Onwaarschijnlijk aardig, dat wel. Ik zei dat ik in de buurt was, en nog nooit het stadion gezien had.

‘Dan komt u wel op een heel speciale dag. We zijn vandaag precies 102 jaar.’ Hij wees naar de monumentale, houten tribune. Een juweeltje. 25-2-1913, stond erop. ‘Die is ook 102 jaar vandaag.’ Niet waar, las ik later op internet; hij werd in 1924 ontworpen, en voor 8000 gulden gebouwd. Nu is een veelvoud daarvan nodig om hem op te knappen. Toen AGOVV in 2003 de overstap naar de profs maakte, werden de originele houten bankjes vervangen door blauwe en witte stoeltjes. Erop zitten mogen we niet; er staan hekken vanwege instortingsgevaar. ‘Kijk maar eens op joetoep,’ zegt de man, ‘daar staan mooie filmpjes van toen Ajax hier een keer kwam.’ Vergane glorie in het kwadraat.

Twee jaar geleden ging de proftak failliet. Omdat de amateurtak van de profs gescheiden was, hoefde de vereniging niet te worden opgeheven. Penibel was het wel, maar AGOVV voetbalt nog. In de derde klasse B. Ze staan twee punten boven de degradatiestreep. Er moet nog veel gezamenlijk geoefend worden.

Advertenties