Ik las gisteren in een artikel over Luc Nilis het volgende zinnetje: ‘Vorm is voor even, klasse voor altijd.’ Het spookte door mijn hoofd bij alle sport die ik sindsdien voorbij zag komen. Toen ik Lionel Messi zag voetballen, bijvoorbeeld. Niet altijd in vorm, wel altijd klasse. En gisteren allebei, zo leek het, tot hij die strafschop miste. Misschien dat zijn klasse zo groot is dat hij kan doen alsof het vorm is.

Messi, en met hem heel Barcelona, heeft wat weg van Roger Federer. Over de absolute top heen, maar incidenteel nog ongenaakbaar briljant. Een ploeg kun je overigens stap voor stap verjongen, terwijl Federer niet ledemaat voor ledemaat zijn lijf kan vernieuwen. Hij zou waarschijnlijk ook niets goed genoeg vinden om zichzelf te vervangen.

Over tennis gesproken: Igor Sijsling en Robin Haase. Deze week is het toernooi van Acapulco het laatste waartoe zijn op basis van hun ranking waren toegelaten. Ze moesten dus punten pakken om niet in het challengercircuit te belanden. Sijsling en Haase die een wedstrijd moeten winnen, dat is als Donald Duck die een loterij doet tegen Guus Geluk: het gaat maar zelden goed. Uiteraard verloren ze allebei vannacht. Geen vorm en geen klasse – dan wordt het echt problematisch.

Advertenties