Ik dacht aan het Franse woord voor strip, dat ik leerde in de eerste klas van de middelbare school. Bande dessinée. Dat dessinée ‘getekend’ betekent, snapte ik nog niet. Ik dacht aan dat getekend en geketend anagrammen zijn. Ik dacht aan de sportcartoons in L’Équipe, die ook vaak spotcartoons zijn. Linksboven, op de twee. Ik bedacht dat wij die traditie van sportspot niet kennen. Ja, we hebben FC Knudde. En ja, we zijn creatief met photoshop, als Gerard Kemkers Sven Kramer de verkeerde bocht in stuurt. Maar NRC, de Volkskrant, Trouw; ze wagen zich niet aan de sportcartoonist. Ons wapen is het woord. Wij schrijven en wij praten, vaak voor ons denken uit.

Ik dacht dat ik mijn blog van vandaag wel kon tekenen. Als eerbetoon. Maar het zou nergens op slaan, vooral omdat mijn motoriek nogal te wensen over laat. (Eén keer haalde ik een negen voor een tekening bij meneer Kroon, die ons tekenlessen gaf. Dat was toen ik een vogelverschrikker moest tekenen, en ik gewoon het exemplaar van Dick Bruna nagetekend had.)

Ik dacht aan wat ik schrijven moest. En nog steeds denk ik. Je pense. Donc, je suis. Ik ben. En al ben ik geen Charlie, ik weet wel wat ik ervan vind. Afschuwelijk.

Advertenties