In Italië wordt vandaag gevoetbald. Op een dinsdag, overdag, een compleet programma in de serie A. Dat moet een reden hebben, bedacht ik, dus ik ging op onderzoek uit, maar wat is een onderzoek als je bij de eerste googlezoekopdracht al het antwoord vindt? Het is vandaag Driekoningen, en Driekoningen is een nationale feestdag. Volstrekt logisch overigens, als je land in financiële zin er niet al te best voorstaat, dat je drie mannen met wierook, mirre en goud feestelijk onthaalt.

Maar goed, een onderzoek van niks. En dus wil ik het graag over Bradley Wiggins hebben. Bradley Wiggins, de kleurrijke, ooit alcoholverslaafde, maar muzikale, belezen en prettig gestoorde Brit die de tour won, maar daarna nooit meer meedeed, omdat zijn ploeg de voorkeur gaf aan de saaie en maniakale Froome. Bradley Wiggins won in 2000 al brons op de Olympische spelen, gevolgd door goud in 2004 (baan), twee keer goud in 2008 (baan) en één keer in 2012 (wegtijdrit).

In 2016 wil Wiggins weer baangoud (hoewel voor de symmetrie in zijn carrière brons mooier zou zijn), omdat hij helemaal klaar is met wegwielrennen. Alhoewel: hij rijdt eerst nog Parijs-Roubaix, dit voorjaar. Afscheid nemen in de hel, wat een duivels plan. Ik zal hem missen; ik hoop dat hij wint.

Advertenties