Terwijl de schaatsers een gouden toren maakten van hun medailles, viel snowboardster Cheryl Maas in Sotsji nogal tegen, dit jaar. Teleurgesteld wachtend op haar punten drukte ze haar handschoen in de camera, waarop een regenboog te zien was. Een statement tegen de Russissche homowetgeving, riep iedereen meteen, maar Cheryl hield haar mond en Maurits Hendriks ontkende.

Gisteren zei Cheryl op facebook dat het toch een protest was. Dapper hoor! Bijna een jaar later zeggen dat je heus wel protesteerde. Kijk, ik ben zelf ook geen held, maar ik doe ook niet achteraf alsof. Over twee jaar maakt Cheryl waarschijnlijk bekend dat ze een sneeuwsport is gaan doen, als statement tegen zwarte piet. En dat haar achternaam een manier is om aandacht te vragen voor de Nederlandse binnenwateren. Zelf ben ik weleens naar Venetië gefietst. Het was een protest tegen alle auto’s die op de snelweg rijden. En al mijn eigen doelpunten waren een statement dat er meer naastenliefde moet zijn in de samenleving.

Er is maar één manier om te protesteren bij olympische spelen, en dat is zo. Door te winnen, en door een statement te maken dat niet te missen is. Zonder handschoenen aan.

Advertenties