Toen Feyenoord de UEFA Cup won in 2002, speelde het de finale niet in de sterkste opstelling. Brett Emerton was geschorst, en zijn plek werd ingenomen door Christian Gyan. Gyan, zo zei Evert ten Napel ooit, is een voetballer die ze in Duitsland zuverlässig zouden noemen. Iemand die je om een boodschap kunt sturen. Iemand die je rustig in kunt laten vallen. Ook als het een Europacupfinale is.

Het leverde een van de mooiste finalefoto’s op: Christian Gyan in de vuurwerkrook voor aanvang, biddend met wijd gespreide armen. Vanmorgen las ik een mooi verhaal over hem. Toen Ruud Gullit trainer van Feyenoord was, kreeg de jonge Gianni Zuiverloon een kans op rechts. Maar toen de Gyan weer fit was, mocht die spelen. De Ghanees had echter zo genoten van zijn vervanger, dat hij tegen Zuiverloon zei: ik doe wel alsof ik geblesseerd ben, dan kun jij spelen. Zo geschiedde.

In tien seizoenen voor Feyenoord kwam Gyan tot amper honderd wedstrijden. We weten nu waarom. Hij was te goed voor deze wereld. Behalve gelovig was hij ook goedgelovig; zijn salaris gaf hij even makkelijk weg als zijn basisplaatsen. Om de schulden die dat opleverde het hoofd te bieden, werkt hij nu in de Rotterdamse haven. Nog even zuverlässig als altijd.

Advertenties