Het is wat vreemd om Dirk Kuijt met Roger Federer te vergelijken, want zelden was het verschil tussen een ras- en een werkpaard zo helder, maar voor allebei heb ik een grenzeloze sympathie. Dirk heeft gisteren bedankt voor oranje, omdat Guus vooral een rol naast het veld voor hem ziet weggelegd.

Nu was ik al geen fan van Guus Hiddink meer, maar dat hij ervoor gezorgd heeft dat Dirk Kuijt voortaan thuis op de bank in Istanbul naar de interlands kijkt, betekent een definitieve streep door zijn rekening. Guus zag er ook niet best uit trouwens, op de persconferentie. Had hij eerst nog iets volgevretens, nu was het eerder alsof hij ziek was, en de medicijnen hem een bolle kop hadden gegeven.

Dirk heeft gezegd dat hij voor noodgevallen beschikbaar blijft. Dat stelt me gerust. Want noodgevallen gaan er komen, met Guus aan het roer, dus Dirk heeft over een jaar gewoon weer het oranje aan. Dirk is namelijk altijd fit. Over zestien jaar zal hij als 50-jarige invaller de winnende maken in de WK-finale. Dirk Kuijt stopt nooit met voetballen. Op een dag zijn de voetballers uitgestorven en alle velden vergaan, maar dan nog zal Dirk langs denkbeeldige lijnen draven, zorgvuldig de eeuwige slagen van Federer ontwijkend.

Advertenties