Het was het eerste WK wielrennen sinds het begin van de kleurentelevisie dat zich zonder Mart Smeets voltrok, en dus zat Bauke Mollema uit te hijgen bij Dione de Graaff. Of zat hij eigenlijk wel uit te hijgen? Wie de beelden van Bauke kent aan het eind van een Alpenetappe, zag een verschil: Bauke kon rustig formuleren, en zijn nuchtere Groningse tongval vond zonder ook maar één kuchje de woorden.

Bauke was niet moe. Zijn verweer bestond dan ook uit deze wat parodoxale constatering: de wedstrijd was niet zwaar genoeg, en dus kon ik op het eind niet mee met de beslissende demarrage. Wat hij bedoelde was: als iedereen nou kapot was geweest, dan had ik wel aan kunnen haken. Uitputting is ook een nivelleringsmaatregel.

Terwijl de renners ’s ochtends al begonnen waren met moe worden, de wedstrijd startte om tien uur, liep in Berlijn een Keniaan naar 2.02.57 op de marathon. Meer dan twintig seconden onder het oude wereldrecord – we gaan het nog meemaken dat ze onder de twee uur duiken. We gaan het vermoedelijk niet meer meemaken dat Bauke Mollema wereldkampioen wordt. Tenzij ze alle renners eerst een marathon laten lopen voor ze op de fiets stappen.

Advertenties