Morgen is het WK wielrennen. De een-na-mooiste eendagskoers ter wereld, nipt achter Parijs-Roubaix. Maar met de winst van Niki Terpstra in die klassieker moeten ze hun best doen om in de buurt te komen.

Het WK wordt gehouden in Ponferrada, waar ik ooit geweest ben. Het ligt op de fietsroute naar Santiago de Compostela, die ik 14 jaar geleden reed met mijn moeder. Wie in Ponferrada aankomt, heeft net het hoogste punt van de route gehad: het Cruz de Ferro, een ijzeren kruis boven op een berg, waar pelgrims een van huis meegebrachte steen symbolisch afleggen. De afdaling naar Ponferrada was snel, weet ik nog, en volgens mij hebben we er geluncht, om vervolgens twee uur in het gras te wachten tot de verzengendste zon verdwenen was. We sliepen daarna in Villafranca del Bierzo, bij een heks die kamers zonder raam met bedden zonder matras verhuurde. Als goedgelovige pelgrims trapten we erin. Stijf van de nacht reden we een dag later de laatste fatsoenlijke berg op richting Santiago: de Alto de Cebreiro.

Nu het WK in Ponferrada is, heb ik vooral te doen met de pelgrims. In de wijde omtrek zal geen slaapplaats meer te krijgen zijn. Alleen dat lelijke wijf in Villafranca heeft waarschijnlijk nog een kamer vrij.

Advertenties