Afgelopen weekend verloor Nederland de Davis Cupwedstrijd van Kroatië. Op papier is dat geen schande, maar op het gravel was het dat wel. Bij afwezigheid van Ivo Karlovic (bedankt) en Marin Cilic (te moe) mocht van Robin Haase en Igor Sijsling verwacht worden dat ze hun enkelspelpartijen tegen twee niet-tophonderdspelers zouden winnen. Nu kun je veel van Robin Haase zeggen – en dat doe ik ook regelmatig – maar dit weekend stond hij er. Al was de overdreven manier waarop hij gewonnen punten vierde tegen tennissers die honderd plaatsen lager staan dan hij gênant te noemen.

Het mag tekenend voor de carrière van Haase heten dat ook als hij twee enkelpartijen wint, de Davis Cupontmoeting nog verloren gaat. De schuldige was Igor Sijsling, die voor de zoveelste keer bewees niet fit genoeg te zijn om vijfsetters te spelen. Coach Siemerink fakkelde hem af, het publiek kotste hem uit. Siemerink had Sijsling eerder al gekapitteld na de US Open. Het was dan ook onbegrijpelijk dat hij hem liet spelen, en niet bijvoorbeeld Jesse Huta Galung invloog, die een week geleden nog een graveltoernooi in Alphen won.

Sijsling vertrok met de staart tussen de benen. Gisteren bereikte hij ineens wél de tweede ronde van het ATP-toernooi in Metz. Hoe? Zijn tegenstander gaf op.

Advertenties